The Rustavi’s eclectic, yet authentic, repertory was an innovation in the performance of Georgian music. Earlier vocal ensembles had mixed together traditional folk songs and popular composed music, or focused narrowly on songs from their own particular region. These regions, named after the ancient Georgian tribes that settled them, still represent the traditional territories of ethnic groups descended from the tribes. Erkomaishvili’s vision was to break through these ethnic boundaries of regional styles while performing ethnographically authentic music from all of Georgia. The Rustavi’s performance style synthesizes the powerful, rough-hewn sound characteristic of the traditional regional folk choirs with a newer, cleaner, more finely-honed aesthetic whose orientation is towards concert presentation – nowadays on an increasingly international scale. While striving to preserve, and in some cases recreate, authentic voicings and vocal timbres, the Rustavi singers have simplified the complex scales used by the earlier choirs in order to create firmer, more brilliant harmonies. The use of a smaller number of Singers for certain songs has also helped to clarify their musical structure.

In the 3 may 2009 ensemble took part in Paata Burchuladze fond “Iavnana” concert, which general sponsor was “Bagrati-1003”.

In the 6-th may 2009 in Lado Meskhishvili state drama theatre was the presentation of show-program, which was very successful.

Heads of the ensemble are David and Irakli Goglichidze, chief producer Ramaz Chikhladze, head of the orchestra Nikoloz Edgaridze and Levan Shengelia.

The ensemble from the beginning of its existence aims at making choreographic and musical numbers reflecting the folklore of all the region of Georgia and continuously enriches them with new ideas.

Performances of the ensemble “Bagrati” show traditional national dances and songs. You will see choreographic plasticity in most beautiful national costumes, masterly rendering of musicians on Georgian national instruments.

Musical turns will temporarily throw you to magnificent world of Georgian. There are two generations in ensemble: “Bagrati I” and “Bagrati II”.

he ensemble “Bagrati” visited many countries, where it participated in international festivals such as:

● Festival in France;
● Festival in Greece;
● Festival in Poland;
● Festival in Belgium, 2008;
● Festival in Cyprus, 2009

and in number of festivals all over the Turkey.

The ensemble “Bagrati” is the laureate of the various competitions held in Georgia and is the owner of the golden medal.

The ensemble is ready to take part into various festivals and competitions all over the world and also to give commercial concerts.

In “Bagrati I” there are children of the age of 10-14 and in “Bagrati II” up the 16 years.

აღდგომის ქრისტიანული დღესასწაული განახლების, ცხოვრების შეცვლის და უფრო გამოცოცხლების იმედთანაა დაკავშირებული. ამ დღესასწაულში გურული კაცი მთელი არსებით მონაწილეობს და მას ამაში ყველაფერი ეხმარება: სიმღერა, ცეკვა, ფანდურის დაკვრა, ლამაზების გულის აფორიაქება და სხვა. ეს ოლიმპიადისებური სანახაობაა. აპ.წულაძე აღდგომის დღესასწაულთან დაკავშირებით სულ 6 გურულ ცეკვას აღწერს, ესენია:

1. ფარცაკუკუ
2. კალმახობა
3. ფოთლით ცეკვა
4. მოკვლა – გაცოცხლება
5. მიმიკით ცეკვა
6. ფერხული

ცნობილი ისტორიკოსის დიმიტრი ბაქრაძის ნაშრომებში ნათლად ჩანს, რომ სათანადოდ აფასებს გურულ ცეკვებს, რასაც ადასტურებს მისი აჭარასა და გურიაში მოგზაურობის შესახებ გამოქვეყნებული მასალები, სადაც წერს: ” ყველასათვის განსაკუთრებით საინტერესო უნდა იყოს საშიში ცეკვა ხანჯლებით, რაც, თუ არ ვცდები მხოლოდ გურიაში იციან.” მოცეკვავეები ამ ცეკვის დროს საოცარ სიფიცხლეს იჩენენ. გურული “ხორუმის” არსებობის ფაქტი, არც დ.ბაქრაძესთან და არც აპ. წულაძესთან არ არის დადასტურებული. გამოჩენილი ქორეოგრაფები, მოცეკვავეები, თეორიტიკოსები: დ.ჯავრიშვილი, ავ.თათარაძე, ბ.დარახველიძე, ჯ.ბაგრატიონი, კ.მანჯგალაძე, ალ.ჯიჯეიშვილი, დ.უშვერიძე, ფრ.სულაბერიძე, ო.მხეიძე და სხვები.

ადასტურებენ, ტრადიციულად “ხორუმი” გურულ-აჭარულად იწოდებოდა. ასევე ცნობილია ლაზური “ხორუმიც”. ამ ბოლო დროს კი ეს ცეკვა რატომღაც მხოლოდ აჭარულად იწოდება. ცეკვებს “ფარცაკუკუს” და “ფერხულს” ხალხური ქორეოგრაფიული რეპერტუარი, საკმაოდ კარგად იცნობს. რაც შეეხება დანარჩენთ, მათი გავრცელების არეალი, გურიის გეოგრაფიულ საზღვრებს არ სცილდება.

გურულ “ფერხულს” ძალიან უხდებოდა სასიმღერო ტექსტიც:

ეწერაში კახამბლები,
ზედ შეყურულა ქალები,
ზოგს მოკვდომია ქმარები,
ზოგს საყვარელი ძმანები,
ძმანების მომტირალებსა
ცრემლით სავსე აქვთ თვალები,
ქმარების მომტირალებსა
კიდევ სხვაზე აქვთ თვალები.

გურიაში ორ და უფრო მეტსართულიანი ფერხულიც სცოდნიათ. ამჟამად ეს ტრადიცია აღდგა, ოზურგეთის სახელმწიფო ანსამბლ ”გურიის” მოცეკვავეები (ხელმძღვანელი რესპუბლიკის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე ჯუმბერ დუნდუა) ორ და სამსართულიან ”ფერხულ-ფარცას” ასრულებენ. როგორც გიორგი სალუქვაძის ვირტუოზი აღზრდილები (ამჟამად ასაკში მყოფი მოცეკვავეები) ირწმუნებიან, გურული ”ფარცა” გაჯერებული იყო საფერხულო-საბრძოლო შინაარსის მოძრაობებით. ადრე ამ ცეკვებს მამაკაცები ასრულებდნენ, შემდეგ მშვენიერი სქესის წარმომადგენლები. ამ ცეკვებში გამოიყოფოდა სამი ნაწილი, პირველი ნაწილი შედარებით წყნარია, მეორე უფრო რიტმულია, მესამე ტემპერამენტიანი.

”ფარცა-კუკუ” თავდაპირველად ქალთა ცეკვა ყოფილა (ამას გავეცანი გ.სალუქვაძის არქივში, რასაც ადასტურებს დ.ჯანელიძის ნარკვევიც ”ქართული თეატრის საწყისები”). ცეკვა სრულდებოდა წყვილ-წყვილად დაწყობილი ქალების მიერ. ისინი მუხლებს მოხრიდნენ, კაბას ლამაზად შემოიკეცავდნენ და ტაშის კვრითა და წამღერებით უვლიდნენ წრეს.

ხალხური გადმოცემების მიხედვით, ეს ცეკვა ყველაზე უძველესი ხეკვაა, თანაც ”ფარცა-კუკუს” თურმე გათხოვილი ქალები ასრულებენ უმეტესად. ვაჟები კი მხოლოდ ქალების გამოსაჯავრებლად ჩაებმებოდნენ. აპ.წულაძე ამ ცეკვას მოხდენილად უწოდებს ”ქართველ ამორძალთა ცეკვას”. ასრულებდნენ ჯერ ჩამჯდარ სახით, წყვილ-წყვილად. მასში მონაწილეობდა 2, 3, 4 და 10 წყვილი. მონაწილეები ერთდროულად ტაშს უკრავენ და წრეს უვლიან. ხდება თავდაპირველად ხელის ხელზე შემოკვრა, მერე ორივე მუხლზე, მესამე უკვე თეძოებზე-რბილ ადგილას. ჩამჯდარ მდგომარეობაში მღერიან კექსტს:

ფარცა კუკუ ფარცა დინა!
ყურსა სისხლი რამ გადინა!
ლაშქარს ვიყავ, დავიკოდე,
ყურსა სისხლი მან მადინა!
ზღვას გადავჭედ ნემსებითა,
ზედ გავიარ ჩექმებითა.

ცეკვა ყოფილა ვნებიანი , წყვილები ასრულებენ სხარტად, მოხდენილი მოძრაობით გაჯერებული.

“ფარცა კუკუ” მასიური ხასიათის ცეკვად გადაზრდილა. ახალგაზდები, წყვილ-წყვილად რამდენიმე კილომეტრის (დაახლოებით 4-5 კილომეტრის მანძილზე) მიდიოდნენ ცეკვა-ცეკვით. ვინც იღლებოდა, წყვეტდა ცეკვას სცილდებოდა. ხალხი ხუმრობდა: “ისე დეიღალენ ყურებიდან სისიხლი სდითო”. საფერხულო ტექსტიც სწორედ ამ ვითარებას ასახავს : “ყურსა სისხლი რამ გადინა”.

“ფოთლით ცეკვა “ პიპულარული ცეკვა იყო გურიაში. და როგორც ჩანს , ნაყოფიერების კულტიდან მოდის. აღდგომის მიმდევნო დღეებში ახალი კვირის დადგომამდე იკრიბებოდა 10-15 საცოლეთ შეღერებული ყმაწვილ კაცი.

შეარჩევდნენ მოცეკვავეს , რომელსაც შეამკობდნენ ფოთლებით. ქუდიც და ქამარ-ხანჯალიც ფოთლებისა უნდა ყოფილიყო. თუ მაყურებელი გამოიცნობდა მოცეკვავეს, ხომ კარგი? ხშირად გამოუცნოვი იყო ფოთლებით შემოსილი ბაჟის ვინაობა. მოცეკვავეები ყიჟინით შეაგდებდნენ წრის შუა ნაწილში ამ ვაჟს. ის თავდავიწყებით ცეკვავდა, გაიწევდა ხან ერთ მხარეს, ხან მეორე მხარეს ეცეკვებოდა მისგან შერჩეულ მოცეკვავეებს. გოგოებსაც დააწიოკებდა, აკივლებული მიაწყდებოდნენ მწვანე ფალოსის დანახვისას აქეთ – იქით.

ბოლოს მიარწყდებოდნენ ამ ვაჟს ფოთლების ჩამოსაგლეჯად და ვინაობის ამოსაცნობად, მაგრამ ხშირად ეს მოცეკვავე ახერხებდა თავი დაეცვა და ტოლების დახმარებით წრიდან მაინც “მშვიდობიანად” გასულიყო.

სიცილის მარადიულობის, სიკვდილის წარმავლობისა და მისი დამარცხების იდეას გამოხატავდა ცეკვა “მოკვლა-გაცოცხლება”. ორი ვაჟი პანტომიმა მოძრაობით მიიცევენ ერთმანეთზე. ამ ორთაბრძოლის შედეგად ერთი ამარცხებს , “კლავს” მეორეს. წაკცეულს გულზე ხელებს დაუკრებს და მის ირგვლივ თითქოს “გახარებული” თანაც ამოწმებს მკვდარია თუ ცოცხალი. ასე გგონია , რომ ფეხებთან მკვდარი მოწინააღმდეგი წევს. თავთან უდგამს საკურთხს, გარს უვლის, ხანჯალს ამოიღებს და უტარებს შელოცვილს რიტუალს თან ხანჯალს “მიცვალებულს ” სიბრტყით სცემს. “მკვდარი” ჭაბუკი ცოცხლდება , წამოდგება. გახარებულები გადაეხვივნენ ერთმანეც და ცეკვას აგრძელებენ. თითქოს უმორიც მძლავრობს და /უმანიზმიც ერთგვარ სილაღეს იჩენს.

“მიმიკით ცეკვა” სახუმარო პანტომიმის ნიმუშია. აქაც ორი ვაჟი ცეკვავს. ხელების, ფეხებისა და მთელი ტანის მოძრაობით აჯავრებენ, ეხუმრებიან ერთმანეთს. თეატრალუ-კომედიური საწყისი ამ ცეკვაში აშკარა არის.

ცეკვა “კალმახობა” ასევე აღადგინა გიორგიმ სალუქვაძემ. თუ ადრე ამ ცეკვას ვაჟები ასრულებდნენ, ახლა გოგონებიც ჩაერთო. ცეკვა სრულდებოდა ცოცხლად, ექსპრესიულად, ყველა მოცეკვავე გოგონას არ შეეძლო ამ ცეკვის რთული ილეთების შესრულება, თუ განსაკუთრებული სისხარტე და პლასტიკა არ ჰქონდა.

გარდა “ფერხული ფარცისა”, “გურული ხორუმი”-ც, და” კალმახობისა” ამ ქორეოგრაფმა აღადგინა “ინგილოურიც”.

გურული ცეკვები პირველად დაიდგა და აღდგა მეოცე საუკუნის პირველ ნახევარში,რომელიც შესრულდა ქართული კულტურის დეკადაზე მოსკოვში, გიორგი სალუქვაძეს ხელმძღვანელობდით, (ამ პიროვნებაზე ჩვენ ვისაუბრეთ ნაწილობრივ ზემოთ).

სამხატვრო ხელმძღვანელი: საქ. სახალხო არტისტი, რუსთაველის პრემიის ლაურეატი – ჯემალ ჭკუასელი

მთავარი ქორეოგრაფი: საქ. სახალხო არტისტი, რუსთაველის პრემიის ლაურეატი – რევაზ ჭოხონელიძე

1885 წელს საქართველოში არსებული ხალხური სიმღერის მოყვარულთა ეთნოგრაფიული გუნდის ბაზაზე შეიქმნა ანსამბლი, რომლის მიზანიც უნიკალური ხალხური სიმღერების, საგალობლებისა და ცეკვების შეგროვება, აღდგენა-აღორძინება და პოპულარიზაცია იყო.

თითქმის 123 წლიანი ისტორიის მანძილზე ანსამბლში მოღვაწეობდნენ გამოჩენილი ლოტბარები, ქორეოგრაფები და შემსრულებლები: მიხეილ, სანდრო, დავით და ანზორ კავსაძეები, გრიგოლ კოკელაძე, კირილე პაჭკორია, შალვა მშველიძე, ვალერიან ცაგარეიშვილი, გურამ ბაქრაძე, დავით ჯავრიშვილი, ჯანო ბაგრატიონი, ბუხუტი დარახველიძე, ჰამლეტ გონაშვილი, ილია ზაქაიძე და სხვანი.

ანსამბლი წლების მანძილზე წარმატებით გამოდიოდა ყოფილი საბჭოთა კავშირის ყველა რესპუბლიკაში. მის გამოსვლას აღფრთოვანებით ხვდებოდნენ: აშშ-ში(5-ჯერ), კანადაში(3-ჯერ), პერუში, მექსიკაში, ჰოლანდიაში, გერმანიაში, უნგრეთში, ინდოეთში, ვიეტნამში, სინგაპურში, შვეციაში, ესპანეთში და სხვა.

ხანგრძლივი და მრავალფეროვანი შემოქმედებითი ისტორიის შემდეგ, ანსამბლი ახალი სახელწოდებით “ერისიონი” წარსდგა მაყურებლის წინაშე.

დასმა განსაკუთრებულ წარმატებას ბოლო შვიდი წლის განმავლობაში მიაღწია და სახელი გაითქვა ახალი თანამედროვე ქორეოგრაფიული წარმოდგენით – “ქართული ლეგენდა”.

2001-2002 წლებში “ერისიონი” ახალი პროექტით 6-ჯერ წარსდგა ფრანგი მაყურებლის წინაშე და პარიზის კონგრესის სასახლეში 21 კონცერტი ანშლაგით გამართა.

“ქართული ლეგენდა” მსოფლიოს თითქმის ყველა ქვეყანაში გაიცნეს. “ერისიონის” CD-ს “ოქროს დისკი” აქვს მოპოვებული.